Verhuisd!

Lees voortaan mijn blog vanaf: www.agnesswart.nl/blog

Advertenties
Verhuisd!

‘maar dat zal me allemaal een worst wezen’

_MG_8271

De schilder die Beatrix had geportretteerd was op tv, want er was nogal wat commotie geweest rondom het schilderij. De commotie werd besproken en hij lichte zijn werk toe maar besloot uiteindelijk met ‘maar dat zal me allemaal een worst wezen’.

Durf te maken, durf te doen. Het is altijd makkelijker kritiek te hebben dan het zelf doen. Het is ook makkelijk om je heel druk te maken dan om te zeggen ‘het zal me een worst wezen’.
Dus ik had respect voor die man, meteen al, omdat hij deed, iets maakte en die man had respect voor zichzelf, zijn manier van werken.

‘Maken’ is iets wat bij mij hoort, een natuurlijk iets, het gaat automatisch. In de kinderjaren is ‘het zal me een worst wezen’ ook nog een natuurlijk iets, je denkt er niet over na wat anderen er van vinden en geeft het cadeau ‘voor papa, voor mama’. In mijn puberjaren werd ik er doodsonzeker over en deelde ik mijn maaksels niet met de buitenwereld. Waarna ik toch tot de conclusie kwam dat ik iets moest met dat maken moest, dat kon niet anders.

Dat ‘kon niet anders’ maakt dat ik terug ging naar ‘het zal me een worst wezen’ en nu weer, na 5 jaar ‘op een manier’ werken ga ik terug naar ‘dat wat niet anders kan, wat bij me past, waar ik voor gemaakt ben’. Dat wil niet zeggen dat ik alle adviezen of alle kritiek in de wind sla maar dat ik ‘mijn manier van werken’ als een van de voorwaarden opneem. Zoals de kunstenaar rekening moest houden met een aantal zaken waaronder ‘zijn ouvre, zijn eigen werk’  en losliet wat dergelijke mensen er van vonden.

Dat laatste is nog een dingetje, dat eerste ben ik al een tijdje mee bezig en kan alleen nog maar veel beter worden!

‘maar dat zal me allemaal een worst wezen’

kunstenaars en bouwers

selfportrait

Kunstenaars en bouwers. Jacob Jan schreef erover, het houd me al de hele week bezig.

Wat me dus bezig hield was: Wat is nu precies het verschil tussen een kunstenaar en een bouwer? En of ik me wel met bouwen bezig moest houden.

Kunstenaars die ideeën zichtbaar en voelbaar maken. Bouwers die contact maken met hun eigen idee of dat van anderen daar vorm aan geven, het idee fysiek gestalte geven.

Wat het met de kunstenaar in mij is, is dat deze het liefst in alle gebieden die zij leuk vind wil bouwen. Qua tijd wordt dat al lastig in het korte mensenleven. Verder haal ik technisch gezien nooit overal even hoge kwaliteit in het bouwen en het resultaat. Dat vind ik soms (lees vaak) moeilijk, moeilijk om de lat niet hoog te leggen en te zeggen ‘oké ik doe dit gewoon omdat ik het leuk vind, ongeacht het resultaat’.

Al heb ik die lat hier en daar al losgelaten, bij dingen die ik heel leuk vind om incidenteel te doen, gewoon paar keer per jaar als het zo uitkomt. Schilderen bijvoorbeeld, daar kan ik me een hele middag in verliezen en dan gerust een half jaar later pas weer een kwast pakken.

Toch heb ik dat bouwen wel nodig. Nodig om mijn ideeën gestalte te geven. Inmiddels heb ik  technisch gezien mijn instrument hiervoor gevonden, een camera. Tot nu toe heb ik die vaak gebruikt om vast te leggen, dat wat mijn oog ziet of iets wat daar dichtbij in de buurt komt.
Sinds kort heeft de geënsceneerde fotografie me gegrepen, het publiek voor de gek houden, het voorschotelen van iets wat werkelijkheid lijkt maar 2 tellen later toch anders blijkt te zijn.

Wat ik denk is dat het een spel blijft van mezelf telkens afvragen ‘ga ik verder met bouwen of hoe ver ga ik met bouwen of laat ik het bij een idee?’

Ik zal komende tijd nog een hoop nieuwe technieken leren en hiermee experimenteren om daarna weer die vraag te stellen, divergeren en vervolgens weer convergeren. Uiteindelijk ga ik steeds beter weten wat voor een beeldbouwer ik ben, ga ik mezelf terug zien in mijn werk. En de kunstenaar, die gaat zorgen dat anderen zichzelf terug zien in mijn werk. Het bouwen van een verbinding met beeld. Dat lijkt me een fantastisch streven.

 

kunstenaars en bouwers

Ondertussen in de haven

IMG_5725webDaar staan we dan in de haven
te wachten op ieders vertrek
soms te rillen, te zuchten,
vaak te praten,
gesprekken over keuzes,
toekomst en hoe het is.
meer dan ooit.
De haven,
ooit druk
nu eenzaam,
veelal kil en koud
maar meer dan ooit
gevuld met echtheid.
Echtheid, verbinding
tussen de wachtenden
voordat ieders boot vertrekt
naar onbekende bestemmingen.
De haven,
je moet er eens geweest zijn.
Bedankt jongens,
een behouden vaart!

Ondertussen in de haven

Verloren op de binnenwateren

_MG_0162

Verloren tussen twee werelden, is hoe ik me afgelopen tijd maar juist in de eerste weken van het nieuwe jaar heb gevoeld. Een overgang naar een nieuw jaar betekent nog niet dat alles meteen ‘nieuw’ is. Ik moest mijn laatste zaken regelen, dingen die ik nog nooit heb gedaan heb ik deze week geregeld, voordat mijn scheepje uitvaart. Nog ronddolend op de binnenwateren maakt dat twijfel en eenzaamheid even hard kunnen toeslaan. Tegelijkertijd is het een voorproefje van hoe het straks op zee zal zijn, zelfstandigheid, voor mezelf opkomen, een overgangsfase is waar ik me nu in bevind. Allemaal dingen die ik wel geleerd heb maar nu ‘echt op zee’ nodig zal hebben.
In een week heb ik in ieder geval weer een hoop geleerd, geleerd dat het ‘verrekte puzzelstuk’ van meerdere kanten benaderbaar is, dat ik er niet als een gek omheen hoef te hollen maar misschien wel een nachtje naast moet gaan slapen.
Een reminder voor op zee: Het komt altijd weer goed! (met wat hulp van intern en extern)

Verloren op de binnenwateren

Werkt zo’n beurs nog wel in 2013?

4368132119_001879ec79_oBeurzen. Ik ging vanmiddag naar een beurs, de grote onderwijsbeurs, voordat ik binnen was had ik al 2 keer ‘nee dankje’ moeten zeggen tegen ‘gratis tassen/folders/weetikwat en na 5 minuten lopen door de slenterende tassenmenigte dacht ik: ‘wat doe ik hier?’. Ik wist donders goed wat ik er deed, namelijk even kijken hoe product waar ik hard aan gewerkt heb getoond werd op de stand en verder hoopte ik nog wat bekenden te spreken. Maar naast mijn gedachten over wat ik er deed rees ook de gedachte weer op van ‘werkt zo’n beurs nog wel in 2013?’ In de zin van, levert het genoeg op voor degene die er staan als stand maar ook voor degene die naar zo’n beurs toe komen?

Misschien ligt het aan het feit dat ik iemand ben die überhaupt niet houd van grote massale dingen. Ik ga liever naar een klein intiem concert of naar een workshop waar max. 15 mensen zich kunnen inschrijven, kortom klein en persoonlijk, daar houd ik van. Plus nog iets waar ik niet van hou, al die gratis dingen waar men op aast of die je in de handen gedrukt worden. Dus als je denkt, nou Agnes stel je aan, doe niet zo negatief of je weet er niks van, dan kunnen bovenstaande redenen daar iets mee te maken hebben. Maar een visie over beurzen hebben mag natuurlijk iedereen dus ik ook.

Verder dus met mijn visie. Waarom laten we al die dure stands niet achterwege? Ze worden 1 keer gebruikt en ik wil niet weten wat er dan mee gebeurt.. Ik bedoel het ziet er prachtig uit hoor maar het vormt eilandjes die je soms niet eens durft te betreden omdat er dan direct iemand op je af stormt en het is vaak maar eenmalig, dat is zonde van alle bouwmaterialen. Vaak worden er ook korte lezingen/praatjes gehouden ergens weggestopt in kleine gehorige theatertjes. Waarom draaien we het niet om en laten we de inhoud (sprekers/workshops/activiteiten etc) datgene zijn waar het om gaat en waarom we elkaar gaan ontmoeten?

Soms is ‘show’ goed maar ik vind dat pas goed als je daarnaast ook je eigen eerlijke gezicht laat zien en daarmee een gesprek aangaat met iemand anders, dan groeit het vertrouwen en heb je niet dat masker nodig, dan heb je ook niet al die gratis dingen nodig.

Ik weet dat voor veel mensen zo’n beurs een uitje is maar een dag écht in gesprek met elkaar en daaruit nieuwe ideeën opdoen en plezier hebben dat moet toch minstens zoveel goede energie opleveren?

 

 

 

Werkt zo’n beurs nog wel in 2013?

verrekte puzzelstuk

_MG_0155

Terug bij af.

Heb ik dan helemaal niks geleerd afgelopen maanden? Of had ik verwachtingen, van het nieuwe jaar, nieuwe kansen. Alsof een heel nieuw jaar het allemaal op zou lossen. Ik probeer tot een les te komen, een les die ik geleerd zou moeten hebben. Ik weet het niet, ik ben er nog niet. Er mist nog een puzzelstuk of anders gezegd ik ben nog halfblind, ik zie het gewoon niet, wat erachter zit. Wat ik wel weet is dat het een verbindingspuzzelstukje is, je weet wel zo eentje waar 4 andere puzzelstukjes aan moeten worden gelegd, eentje die moet verbinden, eentje die zelfstandigheid en aandacht moet verbinden.

verrekte puzzelstuk